Ślad młodości Ludwika D

Z dziennika Johna Briget [ XIV ]

Egzaltacja na zakładzie




kiedy socjobiologiczny defekt podskórnie zlizuje
pocałunki z rzęs unerwiony na obrzeżach błękit
nieba kadruje wszystkie twoje blizny z
pogryzionych łydek starannie balsamowanych
ręką którą wczoraj żegnałaś małych powstańców
odkształcając przy tym z podartych pasów jezdni strach
że zanim napiszę byś zasnęła bardziej niż w pobliżu
uciekniesz jak z wypalanej trawy zrywając ścięgna
nabrzmiałe od mchu

boskość odmierza się w jednostkach
ból źrenic jak miasto nie wydaje się na miejscu
więc wysiadamy dalej uprowadzając się nawzajem
w zapachu smażonych ziemniaków wydanych nie
w tym okienku co trzeba z uśmiechem na twarzy
jak z domu dziecka odciśniętym niczym linie
papilarne na bilecie którego nie chce przyjąć z powrotem
z nadzieję że wrócisz po raz kolejny przed opóźnionym
odjazdem

na myśl o przeszłości tli się we mnie burksizm mniej
więcej taki sam pozostaje żal po oddechu bo przecież
wyświechtany kwiat wciąż będzie się prasować w tej
książce bo przecież będę wykluczony a gorzki transatlantyk
szybko wyznaczy swoje granice więc nie poddając wątpliwościom
wciskasz się w nozdrza po trzykroć na wypadek gdyby można
było podnieść jeszcze rękę nie będąc proszonym o odpowiedź
choć tam gdzie kwitną poziomki jesteś sadem uproszonym o ciszę

Z dziennika Johna Briget [ XIII ]

Bez słowa odeszła za dworcową ścianę. Siedziałem w pociągu.

na wspak pospolita naturalizacja od
nasyceń przed siebie wracam jak najdalej
po wąskim korytarzu w szponach odciśniętych
stóp

w tłumie

z poezją Morrisona kupioną za dwanaście
siedemdziesiąt gdzie ( Karabin snajpera
jest przedłużeniem jego oka
zabija swoim śmiertelnym spojrzeniem)
zaszczuty pokornie wstyd na dobranoc


że nie zawołam cię po imieniu

Z dziennika Johna Briget [ XII ] {chłopakom z podwórka 44}

***
Wychodzą z fabryki

rozstrzelani żołnierze

martwi

martwi

korowód wczorajszego

istnienia



Jestem człowiekiem

pajacem

gnojem

twardzielem

To nasz ostatni taniec mała

szykuj się jutro koniec świata



Wychodzi z przedszkola

potomstwo żołnierzy

bez broni

bezbronni

martwi

Nie chcę umierać

nie chcę zmartwychwstawać

nie potrafię

jestem człowiekiem

czego ode mnie żądacie



Prowadzą z fabryki

rozstrzelanych żołnierzy

martwych

martwych

do obozów

kopalni

do pracy

na front

do ich własnych

domów





na rzeź

Fot. qbk.pl/blog.fotki/290.Powstanie.Warszawskie.jpg

Z dziennika Johna Briget [ XI ]

Erotyk II ( wersja beta)

Położę Cię na stole
z karabinem przewieszonym
przez głowę

tej ostatniej wiosny

Fot. Marysia Twardo

Z dziennika Johna Briget [ X ]

Poeci wracają z Najazdu. Na dworcu we Wrocławiu dziewczyny
z Fast Foodów czekają na wiersze.

To wszystko, to tylko pretekst, że ładna, przesiąknięta groszkiem,
kukurydzą, spocona majonezem, keczupem przekrwionym za jedyne
trzy pięćdziesiąt z uśmiechem za wiersz gratis.

Idzior bilbordowo zawieszony w swych satyrach, na wskroś od
popołudniowej duchoty i mokrego kołnierzyka koszuli wciska się w
poetycki fotomontaż pełnej butelki piwa Romana Senskiego.

Zatopione zęby Borosa i Landeckiego w kotletowych knyszach, jak
zza krat odbijają się na twarzach bezrobotnych , którzy obok nas
starają się dorównać cieniom spod minionych dni.

Wyliczam palcem zwrot kosztów podróży. Godzina trzynasta
dwadzieścia siedem. Wrocław nigdy nie poruszył mnie aż tak swoimi
gołębiami.

fot. "Jebaniutki" w www.streemo.pl/jebaniutki

[www.streemo.pl/Image/3234_m.jpg]

Z dziennika Johna Briget [ IX ]

***

W dniu moich urodzin
miałaś na sobie ten sam
sweter co pamiętnego



Jedenastego września



coś we mnie
uderzyło

Z dziennika Johna Briget [ VIII ]

***

Wieczorem to miasto staje się jednym wielkim transwestytą
który pomimo niescalonej świadomości potrafi obnażyć się
tylko i wyłącznie przed teraźniejszością W takich chwilach
kiedy wyczuwa się to wszystko nie mam ochoty trzymać za
rękę nikogo a efekt spuchniętych od nieużycia myśli jest
w tym wypadku najlepszym rozwiązaniem Tonę w podłożach
skamieniałości uczuć lub ich wylewności spod paznokci jak
matczynej piersi wycieka mi mleko za które nie zdążyłem
zapłacić przy okienku dworcowej kasy Niby roszczenia do
tego że będzie lepiej mijają kiedy napis na murze obok
Night Clubu mówi że „ I tak Jezus wróci w glanach” Mija
to jak czas i jak mnie mijają górnicy aptekarze nauczyciele
własne ja i jego cień Zanurzam się w stopklatkach jutrzejszej
wyobraźni Za czterysta osiemdziesiąt tysięcy sekund miasto
przywdzieje letnią sukienkę a ulicę pochłonie woń damskich
perfum

Już nigdy nie otworzę oczu w miejscu w którym mnie nie będzie

Z dziennika Johna Briget [ VII ]

Erotyk I (wersja beta)

Boję się tęsknoty
choć ręce mam jeszcze
sprawne

przez otwarte okna balkonów

sny uciekają

Fot. Marysia Twardo.

Z dziennika Johna Briget [ VI ]

Prawdziwego mężczyznę poznaję się po tym jak kończy

Nieskoordynowana przestrzeń ociera się o popękane od deszczy ściany kamienic
Podbijam widnokrąg tępym nożem a próbna ewakuacja przed czasem obślinia
dworce w których ponoć licytowano tych co mieli już nie wrócić Za oknem
bloki stają się hurtownią arek Noego Publiczne szalety pękają w szwach Drzewa
jak niewinni nabierają praw do rozgrzeszania Zaczyna mnie przerażać ujędrniający
się smak myśli cudzych kobiet Ciągle pada i nie zanosi się na lepsze Brud spod
paznokci chowa się głębiej by nie rozpuścić się na dobre a cały świat ma posmak
grzybów halucynogennych w rozkładzie na light cole i paczkę tanich papierosów
Nienawidzę niedziel w tym mieście Półnaga bezosobowość jutra rozkłada przed
drzwiami swoje martwe uda Napisałem kiedyś wiersz o tym że nie chce
umierać ani zmartwychwstawać bo nie potrafię
Teraz się tego boję

Fot. Marysia Twardo

Z dziennika Johna Briget [ V ]

Po zażyciu śmiertelnej dawki barbituranu Jerzy Kosiński wizualizuje ostatni list do Haliny Poświatowskiej

z tych wszystkich kłamstw wyprutych jak próżnia pod powiekami
których nie można cofnąć zapluwając się na śmierć najbardziej
uwypukla się moja spleśniała tożsamość pomalowanego ptaka
skundlonego do nieprzytomności kiedy mówiąc o pierdoleniu
jak o miłości pozwalasz przypiąć się mu do twych stóp tą samą metodą
co zielony pokój w dolinie rospudy więc przychodzę do ciebie teraz
bardziej niż mogłoby się to wydawać wyśmiewając po drodze te wszystkie
moje szwedki zupełnie tak samo jak mdlejący dla dowcipu bezdomny
w pracowni neugebaurea z tym samym przerażeniem w oczach kiedy głupi
tracz wykrzykiwał w moją stronę jude rause ocal mnie przed kałmuckim
widziadłem choćby tą parasolką którą zostawiłaś w parku i inne
niż to które widział doberman usiłujący zagryźć mnie na krzyżu
zrób ze mnie niebo

fot. Marysia Twardo

Kościuszki 38 [Stawowa] Breslau

Tak zapisany w oczach

Z dziennika Johna Briget [ IV ]

Stacja XIII. Oskalpowany szaman z oddziału onkologii pisze list do M.

czołga się w moich oczach plantacja formaliny skrystalizowana jak popołudnie o strukturze wymiotów silniejszych niż twoje wyrzuty sumienia które wysiedlono gdzieś z cudzego ciała wprost na pożółkły beton

lubię tą dokładność kiedy przepraszam za oczekiwanie na sztucznie wywołaną konwulsję z kilkudniowym poślizgiem przesunięte tam gdzie nie trzeba zmarszczki i ślinę zakreślającą każdy szczegół na ogół bezpodstawnie twierdząc że w tamte miejsce też trzeba dotrzeć

moja endokremacja wygląda mnie jak lipiec nie do odparcia zeschnięty więc dopuszczam się do ciebie kiedy oddychają we mnie ludzie z zaułków i gdy piętrzy się strach że zadzwonią do drzwi nie wykorzystane odłamki snów

staję się nie do przebaczenia kiedy położona nieprzytulnie przestrzeń między kręgosłupem a dymem z papierosa zastyga skurwiała prekluzja spogląda mi na dłonie a żadne miasto uciekające od codzienności nie chce mnie urodzić.

powoli przestaje być ważne w jaki sposób podnosi się głos czas lokalny przykrywa mnie twoimi włosami jak prześcieradłem zbyt szybko cichnie we mnie szelest łona świata

Zakiepować na skórze

Z dziennika Johna Briget [III]

„Trzy czwarte piętnastu sekund między kotarą a drzwiami”

Dyspensa na bezmiarowy ruch w sąsiednim pokoju kończy świt. Z przetartych szlaków przygotowanych do zacofania pozostaje jedynie konwulsyjny syk, a w żyłach, jak w tunelach metra lądują biało-czerwone dwumasztowce bardziej sterylne niż koszerna napierdolka podłączona pod kroplówkę z perłową oranżadą. Tu i teraz moja przestrzeń zostaje określona jeszcze przed podaniem położenia.

Wskaźnik szeptu obniża kręgi szyjne do tonacji skomlenia, nie pozostawiam więc po sobie śladu w cudzym śniadaniu ani w oczekiwaniu na pierwsze słowa gdy zaczyna schodzić opuchlizna z ust. Tą apokalipsę przyjmuje jak zmarszczki na czole, jak babie lato roztrzaskane o pięść lokalnego mordercy.

Jutro odkrywając, tkwiącą w twoich połamanych piegach przyczynę kosmosu, ktoś urodzi Judasza przekwalifikowanego na przedstawiciela handlowego malinową emzetą przecinającego krakowskie getto jak własną pępowinę

Przed snem popatrzeć jeszcze raz w bok

Z dziennika Johna Briget [II]

Co drugi dzień piszę list o wyzwolenie

/poniedziałek/

mleko mojej matki starannie przechowuje
w kokonach z mandarynek na wypadek jakby
do naszego domu znów weszło wojsko obwieszczając
że od tej chwili jakiekolwiek decyzje zapadające na zewnątrz
zapadać będą przez przypadek

/środa/

kiedy piszesz w listach z anglii że tam też dostajesz po dupie
tylko za lepsze pieniądze łudzę się ciągle tym że pewnie pracujesz
w tesco jednak w gruncie rzeczy każdy inny postawiony
na moim miejscu z części ustnych dokonuje twojej niewierności
tak najzupełniej

/piątek/

między tu a tam różnic jest niewiele z tym że kamienie które
wpychają nam w usta smakują zupełnie inaczej przynajmniej
tak twierdzą ci których zewidencjonowano w rubrykach pod hasłem
do podpałki dziewczyny z biesłanu przychodzą do mnie jeszcze
czasem aby postawić im kolejkę krwawej mery to naprawdę
dziwne uczucie kiedy wypijamy za ich zdrowie

/niedziela/

moja krew odhacza z drzew świadomość nieudacznika a niewidomi
łzawią ze śmiercią na twarzy która akceptuje życie z otwartymi oczami
czasem tylko modlę się o to abyś zdążyła odpisać zanim uśpią mnie

w negatywie pozbawionym utleniacza.

[jakub jóźwicki]

[ Ojciec nie wraca]

Z dziennika Johna Briget [I]

List do Jarosława K. brata swojego brata, który tak samo
jak i ja nie brał udziału w Powstaniu Warszawskim

mam w twoich ustach jeden giga niedowierzeń na wynos
obtoczonych solą jak palce świętego tomasza którego
krwioobieg nasącza poranną kawę resztkami hemoglobiny
wychylając się przez niepewny balkon awaryjnie dosypuje
do filiżanki więcej cukru

świat wycięty jak adnotacje do rozstrzelanych chłopców
których nigdy nie trzymałeś za rękę wygląda dziś przez
poręcze jak z bocznej nawy a ja sam ocieram się o skondensowany
zapach pantofli ojca zasypanego pod śniegiem działki i matki
w sąsiednim pokoju

od wczoraj kiedy przestałem wierzyć pomidorową jak transfuzje
krwi jem w milczeniu na wszelki wypadek nie wychodzę już
z domu nie pozostawiam śladu po oddechu i choć w końcówkach
pierwszych stron prasy twoja neurotyczność wiotczeje bez zbawienia
w dalszym ciągu łapię się na tym że

jestem polakiem tak samo pospolitym jak barwa unormowanego
kału nie rozpoznawalnego do momentu pierwszych objawów
choroby pospolitej jeszcze bardziej


na nas nie ma leku



[jakub jóźwicki]